Polyritim, iki veya daha fazla farklı ritmik bölünmenin aynı zaman diliminde eşzamanlı çalınmasıdır. En yaygın örneklerden biri 3'e karşı 4'tür (3:4); bir el/ayak dörtlük vuruşları bölerken diğeri üçlük vuruşları böler, bu da iki kalıbın belirli aralıklarla tekrar üst üste bindiği karmaşık ama düzenli bir doku oluşturur.
Bu tekniğin caz davulculuğundaki en tanınmış uygulayıcılarından biri Elvin Jones'tur; Jones'un John Coltrane ile kayıtlarındaki 'kaynayan' ritmik doku, büyük ölçüde farklı uzuvların birbirinden bağımsız ama birbiriyle ilişkili ritmik bölünmeler çalmasından kaynaklanır. Bu yaklaşım, tek bir sabit nabız yerine çoklu bir ritmik algı yaratır.
Polyritim çalışmaya başlamanın en pratik yolu, önce iki kalıbı ayrı ayrı, yavaş tempoda söyleyerek (veya vurarak) içselleştirmektir. Örneğin 3'e karşı 4 için bir el dörtlük vururken diğer el aynı sürede üç eşit vuruş yapar; başlangıçta bu koordinasyon zihinsel olarak zorlayıcıdır ama düzenli pratikle bir 'hissiyat' haline gelir.
İleri seviyede polyritmik yapılar, metrik modülasyonun da temelini oluşturur; zira bir polyritmik kalıptaki ikincil nabız, yeni bir tempo referansı olarak kullanılabilir. Bu yüzden polyritim çalışmak, sadece koordinasyon değil aynı zamanda ritmik esneklik ve tempo algısı geliştirmek için de değerlidir.