Geleneksel davul setinde vuruşlar genellikle üst üste biner: hi-hat her vuruşta çalınırken bas davul ve trampet ayrı zamanlarda devreye girer. Linear drumming ise bu mantığı tersine çevirir; her el ve ayak vuruşu kendine ait bir zaman diliminde, hiçbir çakışma olmadan sıralanır. Sonuç, karmaşık görünen ama aslında son derece net ve okunabilir bir ritmik doku olur.
Bu yaklaşımın en tanınan isimlerinden biri Vinnie Colaiuta'dır; Steve Smith de linear tekniklerle groove yazımını fusion davulculuğunda popülerleştiren isimler arasındadır. Onların çalışlarında bas davul, trampet ve hi-hat/ride vuruşları öyle bir sıralanır ki dinleyici sürekli bir akış hisseder, ancak hiçbir vuruş bir diğeriyle aynı anda gerçekleşmez.
Linear drumming çalışmak, önce basit üç-nokta kalıplarıyla (bas davul-trampet-hi-hat sırasıyla) başlamayı gerektirir. Kalıp otomatikleşince yüzey sayısı ve vuruş yoğunluğu artırılır. Bu teknik özellikle koordinasyon gelişimi için değerlidir; çünkü her uzuv bağımsız ama birbirini tamamlayan bir rol üstlenmek zorundadır.
Linear yaklaşımın pratik faydası, fill ve groove arasındaki geçişleri daha akıcı hale getirmesidir. Zira çakışan vuruş olmadığı için el ve ayak arasında 'trafik sıkışması' yaşanmaz, bu da yüksek tempolarda bile net bir ritmik ifade kurmayı kolaylaştırır.