Paradiddle, davul rudimentleri arasında en çok çalışılanlardan biridir; çünkü hem tek vuruş (single stroke) hem çift vuruş (double stroke) mantığını tek bir kalıpta birleştirir. Standart sıralama sağ-sol-sağ-sağ (RLRR) ve sol-sağ-sol-sol (LRLL) şeklindedir; bu dört vuruşluk döngü sürekli tekrarlandığında eller arasında doğal bir denge kurulur.
Tekniğin asıl değeri, kol setinin farklı bölümlerine (snare, tom, hi-hat, ride) dağıtıldığında ortaya çıkar. Örneğin fill yazımında paradiddle'ın son vuruşu bir tom'a taşınırsa, otomatik olarak aksan farklı bir yüzeye düşer ve melodik bir hareket oluşur. Fusion ve caz davulculuğunda sıkça bu yöntemle çalışan isimlerden biri Steve Gadd'dır; Gadd'ın groove yazımlarında paradiddle tabanlı el dağılımları, karmaşık görünen fill'lerin aslında basit bir rudimentin yaratıcı uygulanışından ibaret olduğunu gösterir.
Çalışmaya başlarken metronomla düşük tempoda, her iki el de eşit ses ve baskı üretecek şekilde ilerlemek gerekir. Vuruşlar arasında baskın el (genellikle sağ) diğerinden daha güçlü çalarsa rudiment dengesiz duyulur; bu yüzden ayna karşısında veya kayıt alarak çalışmak, el dengesizliğini erken fark etmeyi sağlar.
Paradiddle'ın çift ve üçlü varyasyonları (double paradiddle, triple paradiddle) ileri seviyede daha geniş ritmik cümleler kurmak için kullanılır. Temel paradiddle sağlam oturmadan bu varyasyonlara geçmek, tekniğin taşıdığı el dengesi avantajını kaybettirir; bu yüzden kurslarımızda önce temel kalıp otomatikleşene kadar tempo kademeli olarak artırılır.