Pocket, davulculukta ölçülmesi zor ama etkisi çok net hissedilen bir kavramdır: bir groove'un ne kadar 'rahat', 'doğal' ve 'oturmuş' hissettirdiğini ifade eder. Teknik olarak kusursuz çalınan bir groove bile pocket'tan yoksunsa mekanik ve cansız duyulabilir; tersine, teknik olarak basit bir kalıp güçlü bir pocket'la çalındığında dinleyiciyi derinden etkileyebilir.
Bernard Purdie, pocket kavramının en sık örnek verilen isimlerinden biridir; 'Purdie Shuffle' olarak bilinen groove'u, teknik karmaşıklığından çok, vuruşlar arasındaki mikro-zamanlama farklarından (micro-timing) doğan derin ve rahat bir hisle tanınır. Bu mikro-zamanlama, bazı vuruşların metronomik olarak 'tam zamanında' değil, hafifçe önde veya arkada çalınmasıyla oluşur.
Pocket geliştirmek için önce çok basit bir groove'u (örneğin temel rock beat) metronomla mükemmel biçimde senkronize çalmayı öğrenmek gerekir. Ardından bilinçli olarak küçük zamanlama farkları denenerek, hangi yaklaşımın groove'a daha 'canlı' bir his kattığı keşfedilir. Bu, teknik doğruluktan çok müzikal sezgiyi geliştiren bir süreçtir.
Pocket, tek başına çalan bir davulcu için değil, bir grup içinde diğer müzisyenlerle birlikte 'nefes alan' bir ritim bölümü oluşturmak için kritik önem taşır. Bas gitarist ile davulcu arasındaki zamanlama uyumu, pocket'ın en belirgin şekilde hissedildiği alanlardan biridir.