Moeller tekniği, adını erken dönem rudimental davul eğitmeni Sanford A. Moeller'dan alır ve 20. yüzyılın ortalarında Jim Chapin'in eğitim çalışmalarıyla geniş kitlelere ulaşmıştır. Tekniğin temel fikri, bileğin tek başına ürettiği güçle sınırlı kalmak yerine, kolun doğal 'whip' (kırbaç) hareketinden faydalanarak arka arkaya gelen vuruşlarda hem güç hem rahatlık kazanmaktır.
Hareket, kolun yukarı kalkışıyla başlar; bilek gevşek tutulurken kol aşağı inerken bir kırbaç hareketiyle bagetin ucunu yüzeye çarptırır. İlk vuruş güçlüyken, bagetin doğal rebound'u ikinci (genellikle daha kısık) bir vuruş üretir. Bu döngü tekrarlandığında, tek bir kol hareketinden güçlü-zayıf-güçlü-zayıf şeklinde bir dizi vuruş elde edilir.
Moeller tekniği özellikle uzun fill'lerde ve hızlı tekli vuruş pasajlarında yorgunluğu azaltır, çünkü kas gücü yerine hareketin doğal fiziğinden faydalanılır. Thomas Lang gibi teknik davulcular, bu tekniği yüksek tempolu ve karmaşık pasajlarda dahi rahat bir çalım elde etmek için yoğun biçimde kullanır.
Tekniği öğrenirken önce tek bir el ile yavaş tempoda 'downstroke-upstroke' hareketini ayrıştırarak çalışmak, ardından tempo artırıldıkça hareketleri birleştirmek önerilir. Doğru öğrenildiğinde Moeller tekniği, davulcunun hem dayanıklılığını hem de dinamik kontrolünü belirgin biçimde geliştirir.