Davul akordu, her bir zarın (trampet, tom, bas davul) gerginlik derecesinin ayarlanarak istenen ton, sustain (sesin uzunluğu) ve rezonans karakterini elde etme sürecidir. Kötü akortlu bir davul seti, en teknik olarak kusursuz performansı bile boğuk veya düzensiz gösterebilir; bu yüzden akort, davulculuğun görünmeyen ama kritik bir parçasıdır.
Temel akort prensibi, zarın çevresindeki her bir gerginlik vidasının (lug) eşit derecede sıkılmasıdır; eşit olmayan gerginlik, zarın farklı noktalarında farklı perdeler (pitch) üretir ve bu da davul sesinde istenmeyen 'çarpışma' veya 'boğukluk' yaratır. Akort sırasında her vidanın yakınına hafifçe vurup çıkan perdeyi dinleyerek eşitlik kontrol edilir.
Üst zar (batter head) ve alt zar (resonant head) arasındaki gerginlik ilişkisi de sesi doğrudan etkiler; iki zar eşit gerginlikte olduğunda açık ve dengeli bir ton elde edilirken, alt zarın daha gergin tutulması genellikle daha fazla sustain ve parlaklık sağlar. Bu ilişkiyi deneyerek keşfetmek, davulcuya kendi müzikal tercihine uygun bir ses karakteri kurma imkânı verir.
Akort becerisini geliştirmek zaman ve pratik gerektirir; ancak temel prensiplere (eşit gerginlik, üst-alt zar dengesi) hakim olmak, davulcunun hem stüdyoda hem sahnede tutarlı ve profesyonel bir ses elde etmesini sağlar. Düzenli akort kontrolü, aynı zamanda zarların uzun ömürlü kalmasına da katkıda bulunur.